Bagahe

Today, I have decided to pray for my heart to forgive.

Hindi ko alam anong pumasok sa isip ko pero biglang may bumulong sa akin “Uy, ang tagal na niyang bagahe mo… baka gusto mo ng bitawan.” All these year, after we broke up, hindi ko pa rin siya pinapatawad.

Eh paano ko nga naman ba papatawarin ang taong hindi humihingi ng tawad?

Pero ganoon nga siguro ang buhay, we just give and give kahit wala tayong natatanggap na kapalit. Simpleng sorry sana, pwede na. Kaso hindi niya na rin siguro naiisip ‘yun. Siguro kasi naka-move on na siya.

Hindi ko sinasabi na stucked ako pero okay, sige, stucked ako. Kaya nga kung kailan ako tumanda tsaka ako natutong uminom gabi-gabi noon ‘di ba? Kung kailan nagtatrabaho na ako sa Makati tsaka ko lang naisipan mag-Happy Thursday sa Taft. Kung kailan ako tumanda tsaka ako nakipaglandian sa mas bata sa akin [2 years lang naman]Pero hindi niyo ako masisi, nasaktan ako at gusto kong makalimot. At sa mga panahon na ‘yun, ang mga ‘yun ang alam kong paraan para makalimot.

Pero ngayong gabi, napagod na ata ang puso ko. Araw-araw ka ba naman may bagahe na dala. Pagkabigat-bigat na bagahe. Sa wakas nga, napagod na siya. Handa na ata siyang bitwan ang mabigat na dalahin at palayain ang sarili sa sakit.

Araw-araw kong hihingin ‘to kay Ama, na sana mapatawad ko na siya. Na mapatawad ko na din ang sarili ko sa mga ginawa ko noon.

I think it is the best way to end the year and to start the new year to come. Pero self, no pressure, hindi mo man siya mapatawad ngayong taon… marami pa namang taon ang dadaan.

After all, para sa sarili ko din naman ung pag-iwan ng bagahe na gagawin ko.